Draagt bij aan de eerste levensbehoefte

Iedere dag  besef ik in wat voor een prachtige wereld wij leven, maar ook dat er veel ongelijkheid heerst. Waarom is er zoveel honger in Afrika terwijl de supermarkt bij mij om de hoek dagelijks containers voedsel weg gooit?

Door Gardens4life heb ik geleerd hoe ik dit gevoel van machteloosheid om te zetten in concrete actie en dat ook ik hier ‘gewoon’ wat aan kan doen. Het gevoel om iets te betekenen voor de kinderen in Song Kunda is het mooiste wat er is! Ik ben ontzettend blij dat ik met vijf prachtige meiden de stap heb gezet om te werken aan een gelijkwaardigere wereld en dat ik me niet meer idealist, maar een idealistische realist voel. Dit mooie project geeft mij zoveel positieve energie en ik kijk ontzettend uit naar de volgende stap!

Ik droom van een groentetuin; zelf mijn groenten verbouwen en deze gebruiken in heerlijke gerechten. In mijn tuin heb ik uitzicht over mooie heuvels en zie ik mensen voorbij komen, wandelend, of op hun fiets. De regen valt naar beneden, de plantjes krijgen water en alles op het land groeit… Wat zou ik daar graag, echt even willen zijn!

Mijn opa had vroeger een volkstuin. Als kind ging ik hem vaak helpen en plukten we de rijpe bonen en rooiden we de aardappelen. Mijn ouders hebben nu een kleine groentetuin in hun achtertuin. Zelf heb ik alleen een balkon waar niets groeit dan een oude plant. Ik stel mezelf voor nu even tevreden met de gedachte dat ik kan bijdragen aan een groentetuin vele kilometers hier vandaan. Het is geruststellend dat daar ook iets gaat groeien. Misschien motiveert het mij uiteindelijk weer om wat te gaan maken van mijn balkon!

Mijn andere opa was landbouwer, hij was ooit in Bolivia en kwam daar een lokale boer tegen. Beiden spraken elkaars taal niet maar konden toch met elkaar communiceren en zo ideeën uitwisselen. Groei kent geen grenzen en is blijkbaar niet gebonden aan één taal.

Bij ‘Verbeter de Wereld’ leer ik dat samen heel veel mogelijk is. Dat je elkaar kunt motiveren en ondersteunen in het doen van nieuwe dingen. Alle beetjes helpen en er zijn veel meer mensen die er ook zo over denken. Samenwerken aan een stukje betere wereld vind ik een mooi geschenk.

Gardens4life is iets onverwachts, een tuin die is opgekomen met diverse groenten en fruit waar we straks de vruchten van mogen plukken. Mijn tuin is onze tuin en daarmee onze groeiende wereld.

Laten we daar samen aan bijdragen.

Vaak verwonder ik me over de wereld. En dan vooral over het feit dat “de” wereld helemaal niet bestaat. Jouw wereld is anders dan de mijne, die van mij is anders dan die van de buurvrouw en een gesprek met mijn oma leert dat haar wereld soms amper op de mijne lijkt. Het verwondert mij, dat zelfs schijnbare feitelijkheden, door iedereen anders kunnen worden geïnterpreteerd zoals kleuren of vormen. Laat staan hoe wij naar elkaar kijken!

Afgelopen weekend kreeg deze verwondering weer een impuls. Ik was in concentratiekamp Dachau. In tegenstelling tot honderdduizenden anderen was ik daar omdat ik het wilde en kon ik gewoon naar binnen en weer naar buiten lopen. De gids was een bron van inspiratie, die telkens wees op onze “bril” waarmee wij naar de werkelijkheid kijken. De gevaren daarvan waren op de betreffende plek pijnlijk duidelijk. Negatief, bitter, indrukwekkend. Maar zoals gezegd kon ik weer naar buiten lopen. Een ervaring rijker en alleen maar meer vastbesloten om niet te stereotyperen.

Dit is een heel heftig voorbeeld en gelukkig niet te vergelijken met ons leven vandaag. Gedurende mijn eigen leven heb ik ook heel wat brillen opgezet. Af en toe heb ik de glazen wat bijgesteld. Soms zag ik alles een beetje grauw, maar vaak zonnig. De roze is mijn favoriet, die haal ik graag uit de la. Het heeft me wat geleerd; de waarheid is pluralistisch. Hoe ik dingen zien is “maakbaar”. Door de figuurlijke bril eens af te zetten, kan ik mezelf laten verwonderen. En dat is leuk!

Daardoor zie ik ook dat er eigenlijk helemaal niet zoveel verschillen zijn tussen jou en mij. Of tussen jou en mij en de kinderen in Gambia. We zijn allemaal gelijk. Hokjes zijn gek. Grenzen zijn raar. Zo zie ik het. En wat ik helemaal gek vind, zijn de praktische verschillen in inkomen, voedselvoorziening, gezondheidszorg, mensenrechten en ga zo maar door, waar vaak niet eens meer van opgekeken wordt. (gelukkig wel steeds meer!)

Vroeger dacht ik daar ook niet zo over na, ik was eigenlijk een beetje blind. Gelukkig is dat veranderd. Ondanks mijn -2,5 bijziendheid zie ik zonder bril eigenlijk veel beter.

Wat een rollercoaster is het geweest de afgelopen maand! En dat is het eigenlijk nog steeds.

Op 25 februari begon het eerste weekend van het Traineeship voor Wereldverbeteraars. Tijdens dit weekend bevond ik mij met 22 andere wereldverbeteraars in de dop in een snelkookpan. Onder deze pan werd het vuur flink aangewakkerd door de vijf trainers/coaches van Stichting Verbeter de Wereld.

Ik stapte dat weekend in die achtbaan zonder te weten waar deze me naar toe zou brengen. De bedoeling? Iets doen waar mijn hart sneller van gaat kloppen en waar de wereld een beetje beter van wordt. Eindelijk was het tijd voor de idealist in mij om zich te laten zien.

Inmiddels zijn er een paar loopings voorbij gekomen en weet ik ook wat het eindpunt zal zijn. U ook, want u bent op deze site. Een site die in een week of drie is gebouwd en vormgegeven. De snelkookpan pruttelt namelijk nog steeds voort.

Tijdens het eerste weekend heb ik fantastische mensen leren kennen. Waaronder de zes meiden waarmee ik nu de projectgroep Gardens4Life vorm. (Kijk bij “over ons” voor meer info.) Wij gaan bijdragen aan de eerste levensbehoefte en wel door een watervoorziening en moestuin te realiseren bij een school in Afrika. Dat resultaat is het eindpunt van de achtbaan. Datum realisatie? 23 juni, de slotdag van het traineeship. Pittig? Ja. Haalbaar? Ja!

Gaandeweg ontvouwt zich steeds meer van het project. Details worden duidelijker, acties worden concreter, persoonlijke leerpunten worden zichtbaarder. Het is een avontuur waar we samen zijn ingestapt. We zijn er in gestapt ja, en vervolgens hebben we de volgende stap gezet en zo zetten we telkens weer stappen. Net zolang tot we er zijn.

Fijn dat u de weg heeft gevonden naar deze site en naar dit blog. Ik hoop dat u ons blijft volgen en een bijdrage wilt leveren aan de realisatie van het doel. Een stap naar een betere wereld. Omdat het kan!

Dank!